Tadej Pogacar wint voor derde keer de Ronde van Vlaanderen na indrukwekkende laatste passage op Oude Kwaremont
Tadej Pogacar heeft op indrukwekkende wijze voor de derde keer op vier jaar tijd de Ronde van Vlaanderen op zijn erelijst gezet. Na Strade Bianche en Milaan San Remo zijn derde zege van het seizoen op drie wedstrijden. Zelden hebben we zo een overmacht gezien van een renner in het klassieke werk. Het is puur genieten om de tweevoudige wereldkampioen aan het werk te zien. Het zou ons dan ook niet verbazen moest ie dit jaar alle vijf monumenten op zijn erelijst plaatsen , ook al lijkt Parijs-Roubaix zijn grootste uitdaging te zijn om dit te verwezenlijken. Daar zal ie wellicht ook achtvoudig wereldkampioen in het veldrijden Mathieu Van der Poel als grootste tegenstander mogen verwachten.
Foto's copyright ERM
Maar niks is onmogelijk momenteel met wereldkampioen Pogacar. Rond half negen begon op de grote markt in Antwerpen de ploegvoorstellingen welk we van kortbij mochten volgen waar oa Linde Merckpoel van ieder team wel een renner aan de tand voelde. Veertig jaar na zijn historische overwinning in de Ronde van Vlaanderen werd ook Adri Van der Poel in de bloemetjes gezet.


Er waren ook korte interviews met oa Mathieu Van der Poel , Wout Van Aert , Mads Pedersen , Tadej Pogacar en de debuterende Remco Evenepoel. Vijf renners waar enorm naar uitgekeken werd om er een fantastische wedstrijd van te maken.



Hetgeen we naderhand ook te zien kregen met beklijvende gevechten op de alom bekende hellingen van de Ronde van Vlaanderen met oa drie beklimmingen van de Oude Kwaremont , tweemaal Paterberg en de beruchte Koppenberg om dan nog maar te zwijgen van de Molenberg en de vele andere hellingen. Eens de vroege vluchters ingehaald zijn door het groepje favorieten versneld Pogacar een eerste keer bij de tweede beklimming van de Oude Kwaremont. Van Aert anticipeert en ook Pedersen en Evenepoel volgen wat later gevolgd door Van der Poel welk al een cartouche moest verschieten om aan te sluiten nadat ie ingesloten zat bij het begin van de beklimming.



Een foutje welk hem later zuur zou opbreken. Met zijn drieën verlaten ze de Oude Kwaremont Pogacar , Evenepoel en Van der Poel. Op enkele seconden gevolgd door Van Aert en wat verderop Pedersen. In de afzink naar de Paterberg kraakt Van Aert door het helse tempo van de wereldkampioen welk niemand wou laten terugkeren. Op de Paterberg vecht Evenepoel een robbertje uit met Pogacar maar trekt aan het laatste eind en moet de wereldkampioen en Van der Poel laten gaan. Op de Koppenberg volgt Evenepoel op 20" van het leidersduo. Vervolgens bijt hij zijn tanden stuk op het leidersduo welk ie bijna te grijpen had na oa de Taaienberg , Oude Kruisberg en Hotond maar de veer brak door de goeie verstandhouding van het leidersduo.



Van Aert welk het gezelschap kreeg van Pedersen volgde op 40". Bij de laatste beklimming van de Oude Kwaremont versnelt de wereldkampioen al op het asvalt en eens op de kasseien breekt Van der Poel en ziet Pogacar meter na meter verder wegrijden. Na de Paterberg heeft de wereldkampioen 15 " voorsprong op Van der Poel voor de laatste 13 kilometers richting Oudenaarde. Evenepoel volgt op een kleine minuut en Van Aert volgt nog verder net als Pedersen welk op de Oude Kwaremont Van Aert moest laten gaan. Ondertussen snelt Tadej Pogacar naar zijn derde zege in de Ronde van Vlaanderen om mede recordhouder te worden met oa zijn naaste balager Mathieu Van der Poel , Tom Boonen , Fabio Cancellara , Johan Museeuw en Eric Leman.


Wereldkampioen Tadej Pogacar rond andermaal een huzarenstukje af en wint oververdiend de 110de editie van de Ronde van Vlaanderen. Mathieu Van der Poel mag zich een verdiende tweede noemen op 34" en debutant Remco Evenepoel mag tevreden terugblikken met zijn derde plaats op 1'11" van winnaar Pogacar. Vierde werd Wouter Van Aert op 2'04" en Mads Pedersen vervolledigde de top vijf op 2'48". Op 4'28" werden Jasper Stuyven en Florian Vermeersch respectievelijk zesde en zevende. Matej Mohoric werd achtste op 4'30 en de top tien werd vervolledigd door Christophe Laporte en Gianni Vermeersch op 5'22. Het zal een huzarenstukje worden om ooit nog eens zo'n top tien te noteren.
